Doktorla hasta, neden karşı karşıya geldi?

Ağır hastalar bile geceden sıraya girer, sıra gelmezse kaderine küser evine geri dönerdi. Kuyruklar bir yaşam tarzıydı. Muayenede kuyruk, eczanede kuyruk, ameliyatta kuyruk vardı. Hastalar ilaçlarını bile doğru düzgün alamazdı...

Balık istifi 8 kişilik koğuşlarda hastalar çile çekerdi. Şimdiki gibi düzenli bir şekilde ne bilgi verilir ne de yazılı onamları alınırdı. MR ve tomografi imkanı yoktu varsa da aylar sonraya o da yüksek fiyatlarca cebinden öderse çekilirdi…

Bu kara tabloyu herkes sineye çekerdi

Parası olmayan hasta rehin alınır ya da senetle borçlanırdı. Hastanelerde doktorun canını koruyan sıra sıra güvenlik elemanları da yoktu. Bütün bu kara tabloya karşı halkımız ‘Allah, doktora ve hastaneye düşürmesin, eksik te etmesin’ derdi.

Bu sürüngen hayatı düzeltemeyen iktidarı ve muhalefeti herkes bu kara tabloyu ‘çözümü olmayan kötü kader’ olarak kabul eder, sineye çekerdi. Pardon, parası ve imkanı olan Amerika’ya veya Avrupa’ya giderdi. ‘Paran kadar konuş’ veya ‘onun özel doktoru var’ denirdi.

Doktora canlı horoz, yumurta getirilirdi

Bütün bu olumsuz şartlara rağmen hastaneler de şimdiki gibi şiddet olayları bu kadar yoğun değildi...

Hastalar en küçük bir muayene ve tedavi karşısında bile, takdir ve teşekkürlerini ifade için ne yapacaklarını bilemezdi. Kimi doktoruna canlı horoz, kimi yumurta, kimi çiçek, kimi de çikolata getirir, ‘Allah razı olsun’ derdi. Yalan mı?

Peki şimdi ne değişti de hastalar bunca iyiliğe, bunca gelişmeye, bunca memnuniyete rağmen hayat kurtarma ve iyileştirme ideali için ömrünü feda eden doktorlara karşı, şizofrenik bir şekilde ve büyük bir hınçla tekme tokat saldırıyorlar...

Bu çelişkili durum neden tüm önlemlere rağmen giderek artıyor ve ansızın patlak veriyor? Bu durum sizce normal mi? Bu anormal çelişkinin sebebi yok mu?

Parası olmadığı için sürünen yok

Hastalar telefonla randevu alıyor, kimsenin hayal bile edemediği şekilde nüfus kartını gösterip her çeşit sağlık hizmetinden, medeni bir şekilde yararlanıyor. Her çeşit muayene ve ameliyat için herkese ayrıntılı bilgi veriliyor, rızası alınıyor.

Tek kişilik veya 2 kişilik özel odalarda hastalar ve refakatçileri keyif sürüyor. Tıkalı kalp damarını açmak için 365 gün-24 saat doktorlar nöbet tutuyor, hayatını kurtarıyor.

İnkar eden nankör olur. Daha önce böyle bir hizmet var mıydı?

Hastanelerde rehin kalan yok, parası olmadığı için hastalıktan sürünen ve ölen yok. ‘Muayenehaneye gel’ diyen yok, ‘niye gelmedin’ diyen yok, çünkü artık bahane edeceği muayenehane de yok.

Hastalar arasında fakir zengin, muayenehaneye geldi gelmedi ayırımı da yok. Daha ne? Daha ne istiyorlar gece-gündüz çalışan biz sağlık çalışanlarından?

Prof. Dr. Kemal YEŞİLÇİMEN

Kardiyoloji Uzmanı